บทที่ 32 มึงชอบเธอแล้ว

มึงชอบเธอแล้ว

รุ่งเช้า

แสงแดดยามสายส่องลอดผ้าม่านบางสีอ่อนเข้ามาในห้อง ผ้าห่มยับยู่ยี่ หมอนกระจัดกระจาย อากาศในห้องยังอบอวลด้วยความเงียบงันหลังพายุอารมณ์ผ่านพ้น

ตะวันขยับตัวอย่างงัวเงีย มือหนาควานไปยังที่ว่างข้างกายตามสัญชาตญาณ ก่อนเปลือกตาคมค่อย ๆ เปิดขึ้น มั่วรู้สึกว่าข้าง ๆ ไม่มีร่างเล็กนอนอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ